Όλα στο φώς

ΤΑΙΝΙΑ: ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ

 

 

Λίγες ώριμες και μεστές σκέψεις από τον Θεοδόση Πασχαλίδη για την ταινία

Αν όλη μας την ζωή μας διδάσκουν ότι “καλή μαρτυρία” είναι να παρουσιάζουμε τα πράγματα καλύτερα από ότι είναι (τόσο σε προσωπικό όσο και σε εκκλησιαστικό επίπεδο) -κάτι το οποίο ο Ιησούς αποκάλεσε υποκρισία και στηλίτευσε με τα πιο αυστηρά λόγια Του στο πρόσωπο των Φαρισαίων- τότε όλο αυτό μας γίνεται δεύτερη φύση ειδικά αν έχουμε μεγαλώσει σε τέτοιο περιβάλλον εκ γενετής! (δεν είναι τυχαίο ότι “υποκρισία” είναι το νούμερο ένα που καταλογίζεται σε θρησκευόμενους ανθρώπους ανά τον κόσμο)

Καταλήγουμε να ζούμε σε μια παράκρουση και το προσωπείο το οποίο φοράμε, τελικά γίνεται κομμάτι της ταυτότητάς μας και παύουμε να το αναγνωρίζουμε πλέον.

Μάλιστα αυτό αποδεικνύεται από το πώς προσευχόμαστε ιδιωτικά… ότι ακόμη και στην προσευχή μας (προς Εκείνον που μας γνωρίζει καλύτερα από ότι εμείς τον εαυτό μας) προσερχόμαστε με την μάσκα… όχι με την ειλικρίνεια του Δαβίδ, με τα ερωτηματικά, την απογοήτευση, το παράπονο…

Ξέρεις η ψυχολογία έχει πολλά να πει για όλα αυτά… η έννοια του ασυνείδητου και του συνειδητού. Όλοι μας έχουμε μια μάσκα. Υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν τα συνειδητοποιούμε για τον εαυτό μας γιατί το εύθραυστο εγώ μας δεν θα τα άντεχε… υπάρχουν άλλα πράγματα που συνειδητοποιούμε αλλά ενεργά τα κρύβουμε μέσα από ανώριμες άμυνες… και τέλος υπάρχει η εικόνα που προβάλλουμε σε άλλους για τον εαυτό μας.

Η ωρίμαση, θεραπεία και τελικά το έργο του Αγίου Πνεύματος μέσα μας, είναι το ακριβώς αντίθετο από την συγκεκριμένη αρρωστημένη διδασκαλία και κουλτούρα…

Όπως ο Χάρης είπε, το Πνεύμα δεν ελέγχει ποτέ κανέναν για τα πάντα… αν μας αποκάλυπτε το ποιοι είμαστε με την μια, μάλλον θα πεθαίναμε από το σοκ! Ο Θεός με αγάπη και σοφία, εργάζεται πολύ υπομονετικά μέσα μας, στα πλαίσια μιας ολόκληρης ζωής… (φαντάσου τι ζημιά κάνουμε εμείς οι καλοθελητές, όταν πάμε να το παίξουμε άγιο πνεύμα, στις ζωές των άλλων…)

Το λοιπόν, καθώς Εκείνος μας ριζώνει στην αγάπη Του, καθώς μας δείχνει σταδιακά τα τυφλά μας σημεία, καθώς Τον γνωρίζουμε και το ποιοι είμαστε μαζί Του… σταδιακά…

α) αποκτούμε αυξημένη επίγνωση του ποιοι πραγματικά είμαστε, μαζί με ταυτόχρονη αποδοχή του εαυτού μας
β) συνειδητοποιούμε ένα μεγαλύτερο κομμάτι της μάσκας μας και σιγά – σιγά ξεκινάμε να την αφαιρούμε
γ) καθώς τα παραπάνω συμβαίνουν, αυτό που αφήνουμε ο κόσμος να δει, ταυτίζεται όλο και περισσότερο με την πραγματικότητα του ποιοι είμαστε, αντί για μια επίπλαστη εικόνα αυτού που θα θέλαμε ή μας δίδαξαν ότι “πρέπει” να είμαστε.

Με απλά λόγια, όταν σε διδάσκουν π.χ. όταν είσαι στεναχωρημένη, μην κατσουφιάζεις, γιατί είναι κακή μαρτυρία ή όταν μαλώνεις με τον σύζυγο μην φωνάζεις κτλ κτλ, αυτό στην προέκτασή του γίνεται ψυχασθένεια, σε αρρωσταίνει κυριολεκτικά, δεν αποτελεί υγεία και όχι απλά δεν εκπληρώνει τους σκοπούς του Θεού για εμάς και τον κόσμο μας, αλλά ενεργά τους αντιστρατεύεται προάγοντας το ψέμα (ο άρχοντας του οποίου είναι ο διάβολος) παρά αλήθεια…

Θεωρώ ότι ένας από τους λόγους που ο Ιησούς είπε τόσο σκληρά λόγια για την υποκρισία των Φαρισαίων, πέρα από το ότι την δίδασκαν/μετέδιδαν, είναι ότι ένας άνθρωπος που ζει στην κοσμάρα του, είναι περισσότερο μακριά από οποιαδήποτε έννοια μετάνοιας…

Ο υποκριτής, ο οποίος πλέον δεν είναι καν σε θέση να αντιληφθεί ότι είναι υποκριτής, δεν μπορεί ποτέ να μετανοήσει για κάτι το οποίο δεν μπορεί (όχι απλά δεν θέλει) να δει και άρα απέχει μακρύτερα από οποιονδήποτε από την θεραπεία και το έργο του Θεού…

Γι’ αυτό ο Ιησούς τους έλεγε ότι οι τελώνες, οι πόρνες και οι αμαρτωλοί μπαίνουν στην Βασιλεία πριν από εκείνους!

Οι “ξεφωνημένοι” αμαρτωλοί δεν έχουν κάτι να κρύψουν και να προσποιηθούν και ο Θεός δεν σοκάρεται, ούτε θεωρεί (όπως εμείς) το τεράστιο πρόβλημα την αμαρτία… ειδικά όταν αυτή μας ωθεί να δούμε την ανάγκη μας για Εκείνον! (όπως ο τελώνης της ιστορίας).

Σε αντίθεση, για έναν αυτοδικαιωμένο θρησκευόμενο, ο οποίος είναι περήφανος για τις επιδόσεις του και θεωρεί ότι είναι υγιής… Ο Ιησούς δεν έχει κάτι να κάνει… για αυτό ο Ιησούς είπε ότι δεν ήρθε για να καλέσει δικαίους αλλά αμαρτωλούς!
(προφανώς κανείς δεν είναι δίκαιος, αλλά οι Φαρισαίοι αυτό πίστευαν για τον εαυτό τους).

Ότι δεν είναι οι υγιείς που χρειάζονται γιατρό αλλά οι άρρωστοι…

(και προφανώς οι συνειδητά αμαρτωλοί τρέχανε πίσω από τον Ιησού, σε αντίθεση με τους Φαρισαίους που θέλανε να Τον σκοτώσουν).

Πόσα λίγα έχουν αλλάξει… χιλιάδες χρόνια μετά..